Η Πέγκυ Ζήνα, με νωπή ακόμα την κυκλοφορία του άλμπουμ της «Ένα», στήνει ένα πρόγραμμα απόλυτα διασκεδαστικό και παρεΐστικο, που έχει την «τρέλα» της Θεσσαλονίκης. Μαζί της στο... παιχνίδι η Γιάννα Τερζή, η Αμαρυλλίς, ο Θάνος Τζάνης και ο Λευτέρης Δαμάσκος.

Aπενοχοποίηση είναι η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι το πρόγραμμα του «Διογένη». Γιατί, παρά τη δουλειά που έχει γίνει από τον Κωνσταντίνο Ρήγο στο concept, από τον Μανόλη Παντελιδάκη στα σκηνικά και τον Βασίλη Γκίνο στη μουσική διεύθυνση, τα ετερόκλητα στοιχεία του προγράμματος είναι φανερά και συντίθενται σε μια αίσθηση πάρτυ όπου ο καθένας ακολουθεί τις παρορμήσεις του.

Η Πέγκυ Ζήνα, λόγου χάριν, ενώ στο πρώτο μέρος μένει πιστή στην ερμηνευτική γραμμή της δισκογραφίας της, την ώρα του χορού γίνεται και πάλι το κορίτσι που γλεντάει...μόρτικα. Αλλά και ο Δαμάσκος μοιάζει σαν να ξεπήδησε από πίστα της Θεσσαλονίκης δημιουργώντας μια πολύ «ώπα» κατάσταση που ενθουσιάζει τους γλεντοκόπους. Ούτως ή άλλως η ατμόσφαιρα στον «Διογένη», μόνιμη έδρα της Πέγκυς Ζήνα τα τελευταία χρόνια, έχει αυτό το χαρακτήρα - εξ ου και η επιτυχία. Ενώ παίζουν στην πρώτη γραμμή του μάρκετινγκ, ανταγωνίζονται τη ζωντάνια ενός hot place.

Η πληθώρα των συνεργατών ενισχύει την όλη αίσθηση. Η Γιάννα Τερζή, δυνατή λαϊκή φωνή, έχει αποδείξει ότι διαθέτει guts στην πίστα και ξέρει να ξεσηκώνει, η Αμαρυλλίς κερδίζει τις εντυπώσεις, με ερμηνευτικές ικανότητες και δυνατή παρουσία, και ο Θάνος Τζάνης έχει γίνει δεκτός ως ο νέος καλλίφωνος... Όσο για τον Δαμάσκο, είναι όντως κάτι διαφορετικό. Ψηλός, με κάπως μακρύ μαλλί και ολίγον μύστακα, κοστουμάτος, φιγούρα μεφιστοφελική, είναι «πάρτυ» από μόνος του - σε κατάσταση μόνιμης ευφορίας, παίζει με τα πρώτα τραπέζια, δείχνοντας προτίμηση στα βαριά «γλεντολαϊκά». Κάποιοι παλιοί τον χαρακτήρισαν νέο Χρηστάκη, και κατά έναν τρόπο τους καταλαβαίνω.
Η Πέγκυ με τη σειρά της έχει αγαπηθεί απ' όλους γιατί δίνεται ολόψυχα στο γλέντι και στο κοινό της - δεν είναι ντίβα. Και το show που έχουν στήσει ο Ρήγος σε συνεργασία με τον Παντελιδάκη της ταιριάζει απόλυτα: όμορφο, αλλά μετρημένο. Το πρώτο μέρος της διανθίζεται -ίσα ίσα για να δημιουργηθεί ατμόσφαιρα- με «Μισιρλού», νταούλι και κλαρίνα σε έθνικ αναφορές, αραβουργήματα στο φόντο, μελωδικές γραμμές από την «καραγκούνα». Ωραίο στιγμιότυπο και το τρίο που κάνει με την Τερζή και την Αμαρυλλίδα.

Στη συνέχεια η Πέγκυ με ασημί στρασάτο μίνι περνάει στη φάση του γλεντιού απ' όπου όμως δεν λείπουν τα… κολπάκια, όπως το ινδικό drumming με το στόμα από ένα μουσικό. Θα συνεχίσει ακάθεκτη, θα κάνει τη βόλτα της στη σάλα, ενώ η πίστα είναι πια γεμάτη από χορευταράδες. Η νύχτα θα κυλήσει με όλους τους πρωταγωνιστές εναλλάξ σε ένα διαρκές non stop γλέντι.